Doradca restrukturyzacyjny a syndyk?

Izabela Rajczyk        20 marca 2019        Komentarze (0)

Doradca restrukturyzacyjny a syndyk - jak jest różnica między nimiW ostatnim czasie z uwagi na coraz większą popularność Prawa restrukturyzacyjnego pada pytanie:

A kim jest doradca restrukturyzacyjny?

Także dziś chciałbym krótko na nie odpowiedzieć.

Doradca restrukturyzacyjny a syndyk

Mianowicie w dniu 1 stycznia 2016 ustawa o licencji syndyka została zastąpiona ustawą o licencji doradcy restrukturyzacyjnego.

Zawód doradcy restrukturyzacyjnego został utworzony na skutek wejścia w życie ustawy Prawo restrukturyzacyjne. Powyższe oznacza, że wszystkie osoby posiadające licencję syndyka (w tym ja) automatycznie zostały doradcą restrukturyzacyjnym.

Ta zmiana wynikała z faktu, iż ustawodawca wprowadzając nowe prawo restrukturyzacyjne chciał odejść od negatywnych skojarzeń związanych z określeniem syndyka, które łączyły się głównie z likwidacją przedsiębiorstwa.

Więcej o syndyku przeczytasz tutaj>>

Licencja doradcy restrukturyzacyjnego

Doradca restrukturyzacyjny jest osobą, która posiada odpowiednią licencję nadaną przez Ministra Sprawiedliwości. Licencja taka potwierdza jego kompetencje i wiedzę z zakresu prawa upadłościowego i restrukturyzacyjnego.

Do 1 stycznia 2016 roku, aby pełnić konkretne funkcje w postępowaniu upadłościowym należało posiadać licencję syndyka wydawaną przez Ministra Sprawiedliwości. Taka osoba mogła być powołana przez sąd upadłościowy po zdaniu egzaminu i spełnieniu określonych wymogów ustawowych.

W związku z nowelizacją przepisów dotychczasowi syndycy uzyskali licencje doradców restrukturyzacyjnych, dzięki czemu mogą oferować swoje usługi w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Obowiązki syndyka i doradcy restrukturyzacyjnego

Także obecnie syndyk to jedynie funkcja pełniona przez osobę, która wykonuje zawód doradcy restrukturyzacyjnego. W danym postępowaniu upadłościowym celem syndyka jest zabezpieczenie oraz spieniężenie majątku dłużnika w jak największym stopniu aby zaspokoić wierzycieli. Właśnie tym głownie różni się funkcja syndyka od funkcji pełnionych przez doradców restrukturyzacyjnych w toku prowadzonych postępowań restrukturyzacyjnych.

Podstawowym zadaniem doradcy restrukturyzacyjnego jest zapobieganie ogłoszeniu upadłości przez podmiot niewypłacalny lub zagrożony niewypłacalnością lub jeśli istnieje taka konieczność przygotowanie przedsiębiorstwa do upadłości.

Zgodnie z ustawą funkcję doradcy restrukturyzacyjnego może pełnić osoba fizyczna lub spółka prawa handlowego z odpowiednią licencją. Doradca restrukturyzacyjny zmierza przede wszystkim do zapobieżenia upadłości, uratowania firmy i uzdrowienia jej kondycji finansowej.

Aby realizować te cele doradca kieruje się swoim doświadczeniem oraz wiedzą. Najpierw doradza przedsiębiorcy, wspomaga go w czasie negocjacji natomiast później w kolejnych etapach postępowania czuwa nad procesem realizacji zatwierdzonego przez sąd układu.

Warunki uzyskania licencji doradcy restrukturyzacyjnego

Licencję doradcy restrukturyzacyjnego może uzyskać osoba fizyczna, która:

  • ma obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
  • zna język polski w zakresie niezbędnym do wykonywania czynności syndyka, nadzorcy lub zarządcy;
  • ma pełną zdolność do czynności prawnych;
  • ukończyła wyższe studia i uzyskała tytuł magistra lub równorzędny;
  • posiada nieposzlakowaną opinię;
  • w okresie 15 lat przed złożeniem wniosku o licencję doradcy restrukturyzacyjnego przez co najmniej 3 lata zarządzała majątkiem upadłego, przedsiębiorstwem lub jego wyodrębnioną częścią;
  • nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
  • nie jest podejrzana albo oskarżona o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;
  • nie jest wpisana do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego;
  • złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin przed Komisją Egzaminacyjną, powołaną przez Ministra Sprawiedliwości.

Podsumowując jak zatem widać powyżej nowelizacja ustawy zmieniła w istocie tylko nazewnictwo.

Doradca restrukturyzacyjny może pełnić funkcję syndyka w postępowaniu upadłościowym, natomiast w postępowaniu restrukturyzacyjnym pełni funkcję nadzorcy sądowego, zarządcy albo nadzorcy układu.

Przeczytaj też: Restrukturyzacja zamiast upadłości >>

***

Zdjęcie: Denny Müller

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

Upadłość konsumencka byłego przedsiębiorcy

Izabela Rajczyk        19 marca 2019        2 komentarze

Upadłość konsumencka przedsiębiorcyUpadłość konsumencka pozwala osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej na oddłużenie. Zaspokojenie roszczeń wierzycieli jest celem drugorzędnym, instytucja upadłości konsumenckiej służy przede wszystkim niewypłacalnemu dłużnikowi. Złożenie wniosku o upadłość konsumencką jest przywilejem dla dłużnika, a nie jego obowiązkiem, dlatego możliwość złożenia wniosku przez konsumenta nie jest ograniczona terminem.

Były przedsiębiorca również może złożyć wniosek o upadłość konsumencką. Jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej ma takie uprawnienie.

Były przedsiębiorca może złożyć wniosek o upadłość konsumencką, jednakże z pewnymi ograniczeniami. Art.4914 ustawy Prawo upadłościowe wskazuje przesłanki, których wystąpienie skutkuje oddaleniem przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. Zgodnie z art. 491 4 ust. 2 pkt 3 prawa upadłościowego, sąd oddala wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli w okresie 10 lat przed dniem zgłoszenia wniosku dłużnik, mając taki obowiązek, wbrew przepisom ustawy nie zgłosił w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości, chyba że przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.

Poczytaj o syndyku – kim jest i czym się zajmuje >>

Art. 21 prawa upadłościowego wskazuje krąg podmiotów, które mają obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Przede wszystkim jest to dłużnik, czyli przedsiębiorca. W przypadku gdy przedsiębiorcą jest jednostka organizacyjna, a nie osoba fizyczna, obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spoczywa na osobach, które reprezentują dany podmiot. W szczególności chodzi tu o członków zarządu spółek kapitałowych.

Z literalnego, dosłownego brzmienia art.4914 ustawy Prawo upadłościowe wynika, że wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej zostanie przez sąd oddalony, jeśli dłużnik nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej, choć miał taki obowiązek. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy konsument był wcześniej przedsiębiorcą i nie złożył wniosku o swoją upadłość, jak i sytuacji gdy konsument nie złożył stosownego wniosku jako reprezentant niewypłacalnej jednostki organizacyjnej. W takim przypadku obowiązkiem sądu jest oddalenie wniosku o upadłość konsumencką.

Należy jednak podkreślić, że pomimo niezłożenia wniosku o upadłość likwidacyjną, wniosek o upadłość konsumencką nie zostanie oddalony, jeśli ogłoszenie upadłości konsumenckiej uzasadniają względy słuszności lub humanitarne. Sąd ma obowiązek brać pod uwagę względy słuszności i względy humanitarne. Dla oceny, czy zachodzą względy słuszności, konieczne jest zbadanie przez sąd okoliczności związanych z konkretną sytuacją, życiem dłużnika, jego otoczeniem, środowiskiem, historią działalności.

Poczytaj o tym, kim jest niewypłacalny dłużnik >>

W orzecznictwie wskazuje się, że już sam wiek dłużnika (np. 52 lata) może wskazywać na jego potencjalne problemy ze znalezieniem zatrudnienia. Może to uzasadniać przeprowadzenie postępowania w sprawie upadłości konsumenckiej, pomimo zaistnienia przesłanek skutkujących oddaleniem wniosku o upadłość konsumencką, ze względu na zasady słuszności lub humanitaryzmu. Sąd musi przeprowadzić dowody na okoliczności wskazane przez dłużnika, jeśli w grę wchodzi zastosowanie reguł słuszności i humanitaryzmu. W orzecznictwie podkreśla się , że obowiązek ten jest szczególnie ważny, gdy osoba działa bez pomocy fachowego pełnomocnika. Sąd powinien wyjaśnić sprawę na tyle, by stało się jasne, czy stosować wskazane w przepisie klauzule generalne jakimi są względy słuszności i humanitaryzmu.

***

Zdjęcie: Ian Espinosa

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

Kim jest nadzorca sądowy w postępowaniu restrukturyzacyjnym?

Izabela Rajczyk        08 marca 2019        6 komentarzy

Nadzorca sądowy występuje w postępowaniu restrukturyzacyjnym przyspieszonym oraz układowym. Ustawa Prawo Restrukturyzacyjne w celu zapewnienia prawidłowości przebiegu postępowania restrukturyzacyjnego i zapobiegania prowadzeniu przez dłużnika działań na szkodę wierzycieli wprowadziła nadzór nad postępowaniem przez ustanowienie instytucji nadzorcy sądowego.

Jego rola polega przede wszystkim na kontrolowaniu działań dłużnika i bieżącym informowaniu sądu o sytuacji ekonomicznej dłużnika, jak i o zmianach tej sytuacji.

Nadzorca sądowy w postępowaniu restrukturyzacyjnym – kto to jest?

Funkcja nadzorcy sądowego występuje w przyspieszonym postępowaniu układowym oraz w postępowaniu układowym. Zostaje powołany przez  sąd z  dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego lub postępowania układowego.

Na wniosek dłużnika, do którego dołączono pisemną zgodę wierzyciela lub wierzycieli mających łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności, sąd powołuje do pełnienia funkcji nadzorcy sądowego osobę wskazaną przez dłużnika. Sąd może odmówić powołania tejże osoby, jeśli zachodzą uzasadnione przyczyny, że wskazana osoba nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków.

Funkcję nadzorcy, może sprawować wyłącznie osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych, która posiada licencję doradcy restrukturyzacyjnego albo spółka handlowa, której wspólnicy ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem albo członkowie zarządu reprezentujący spółkę posiadają taką licencję.

Zakres działań nadzorcy sądowego

Po powołaniu nadzorcy sądowego dłużnik może dokonywać czynności zwykłego zarządu. Na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymagana jest zgoda nadzorcy sądowego, chyba że ustawa przewiduje zezwolenie rady wierzycieli. Czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu dokonana bez wymaganej zgody jest nieważna.

W trakcie postępowania restrukturyzacyjnego nadzorca sądowy przygotowuje min.:

  • zawiadomienie wierzycieli o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego,
  • plan restrukturyzacyjny,
  • spis wierzytelności,
  • ocenę propozycji układowych oraz doradztwo w zakresie przygotowania i zmiany w celu zapewnienia możliwości ich wykonania oraz zgodności z prawem.

Nadzorca sądowy jest również odpowiedzialny za zaopiniowanie możliwości wykonania układu oraz przygotowania listy wierzytelności spornych.

Nadzorca sądowy pełni swoje funkcje do dnia zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego albo uprawomocnienia się postanowienia o jego umorzeniu.

***

Poczytaj też o tymczasowym nadzorcy sądowym >>

***

Zapraszam Cię również do lektury bloga mojej wspólniczki, mec. Małgorzaty Bętkowskiej, która porusza w nim trudną tematykę rozwodu przedsiębiorcy.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

RESTRUKTURYZACJA oczami Banku – część 2

Izabela Rajczyk        22 lutego 2019        Komentarze (0)

restrukturyzacja jak widzi ją bankPoprzedni artykuł zakończyłam kilkoma pytaniami (zobacz je tutaj >>). Dlatego dziś postaram się odpowiedzieć na część z nich.

Jak już wcześniej wspomniałam, wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego niekoniecznie spotka się z pozytywną reakcją banków finansujących, a raczej pewne jest, iż w pierwszym momencie reakcja będzie negatywna. Jak wspomniałam ostatnio, pogłębiona analiza wniosku ostatecznie może zmienić to postrzeganie zwłaszcza w przypadku banków które mają zabezpieczenia rzeczowe swych ekspozycji.

Są to bardzo często banki, które były z nami „od zawsze”. I to właśnie „od zawsze” jest źródłem negatywnego postrzegania w pierwszym okresie i już słychać dobiegający głos: „drogi Kliencie jak mogłeś nam to zrobić”.

Zastanówmy się chwilę i spróbujmy odpowiedzieć na pytanie:

Jak więc komunikować się i jaką strategię postępowania przyjąć wobec banków które jako pierwsze wspierały klienta, często mając największy wolumen udzielonych kredytów.

Jeśli klient wpadł w spirale zadłużenia niemal pewne jest, iż banki które jako ostatnie udzielały finansowania nie mają zabezpieczeń, gdyż było ono użyte wobec banków „od zawsze” finansujących klienta. Moment poinformowania o otwarciu postępowania to bardzo trudny moment zarówno dla dłużnika jak i wierzyciela.

Plan restrukturyzacyjny

Warto pamiętać, iż jeśli chcemy dokonać prawdziwej a nie tylko pozornej restrukturyzacji, to zakładamy iż będziemy współpracować z naszymi wierzycielami, zarówno w czasie procesu restrukturyzacji jak i po nim. Warto o tym pamiętać już na etapie tworzenia wstępnego  planu restrukturyzacyjnego, który zakładać będzie określony poziom spłat wierzycieli.

Stworzenie dobrego realnego planu restrukturyzacyjnego nie jest sprawą prostą. Plan powinien uwzględniać skomplikowany układ powiązań z wierzycielami. Czym mniejsze poczucie pokrzywdzenia przez wierzycieli tym większa szansa na sukces. To przecież wierzyciele ostatecznie zdecydują za przyjęciem bądź odrzuceniem układu na zaproponowanych warunkach. A na tym nam zależy.

Wracając do wątku głównego jak postąpić, jak więc komunikować się i jaką strategię postępowania przyjąć wobec banków, w tym zwłaszcza wobec tych, które jako pierwsze wspierały klienta. Moment przekazania informacji pogłębi i tak trudną już relację.

Sytuacja pracownika banku

Trzeba przyznać się do popełnionych błędów. Dla pracowników banku zajmujących się danym podmiotem, monitorującym sytuacje ekonomiczno finansową to trudna informacja, często budząca strach o własną pracę. Należy to zrozumieć. Od razu ze strony przełożonych pojawi się pytanie:

  • dlaczego nie zauważyłeś tego, tamtego?
  • po co wnioskowałeś rekomendowałeś o kredyt dla Klienta?

Generalnie to problem, często na szczęście w takiej sytuacji zwłaszcza w dużych bankach sprawa trafia do tzw. restrukturyzacji. Dlaczego na szczęście? Gdyż pracownicy Ci nie są emocjonalnie związani ze sprawą. Mają inny punkt widzenia na transakcję, inne cele. „Odcięcie” od opisanych powyżej emocji jest zwykle pozytywne. I dlatego doradcy restrukturyzacyjnemu łatwiej się z takim działem rozmawia. Tak, czy inaczej, jest to moment gdzie na nowo trzeba poukładać relacje z bankiem.

Ale w jaki sposób?

Z niewielką pomocą przychodzi ustawa, która mówi wprost iż wierzyciel zabezpieczony rzeczowo z mocy ustawy nie wchodzi do układu chyba, iż wyrazi na to zgodę, tym niemniej musi być obsługiwany poza układem. By zawrzeć takie porozumienie trzeba określić z bankiem na jakich warunkach. Przy tworzeniu założeń do planu i określaniu strategii wobec wierzycieli warto jednak zastanowić się czy nie warto jednak zaproponować bankowi wejście do układu po to by zyskać „siłę” głosu „za” podczas głosowania za układem.

Jeśli uda nam się przekonać bank do siebie na nowo, może on stać się naszym sprzymierzeńcem i w praktyce umożliwić nam proces restrukturyzacji.

***

Poczytaj też o:

***

Zdjęcie: Tim Evans

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

Rada Wierzycieli – wzmocnienie jej pozycji przez Prawo Restrukturyzacyjne

Izabela Rajczyk        20 lutego 2019        Komentarze (0)

Założeniem ustawy z 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne było wzmocnienie pozycji wierzycieli w trakcie toczącego się postępowania oraz zapewnienie im realnego wpływu na jego przebieg, w porównaniu z dotychczas obowiązującymi przepisami.

Rada WierzycieliWedług ustawodawcy wzmocnienie pozycji rady wierzycieli było potrzebne, ponieważ zarówno postępowania restrukturyzacyjne jak i upadłościowe prowadzone są w ich interesie wierzycieli i to im powinno zależeć na sprawnym przeprowadzeniu procedury.

Z analizy postępowań toczących się przed nowelizacją ustawy wynika, że wcześniej rada była powoływana sporadycznie i w zazwyczaj na wniosek sędziego. Jednym z zasadniczych powodów takie sytuacji, było negatywne nastawienie wierzycieli do tej instytucji oraz to, że często była ona postrzegana przez  syndyków jak i sędziów – komisarzy jako organ, który bardziej ogranicza i utrudnia szybkie postępowanie niż je usprawnia.

Dzięki ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, pozycja rady wierzycieli została wzmocniona. Poszerzony został krąg wierzycieli, którzy mogą wnioskować o powołanie rady. Według obecnie obwiązujących przepisów rada może zostać powołana z urzędu przez sędziego komisarza jeśli uzna on to za stosowne lub na wniosek dłużnika, co najmniej trzech wierzycieli lub wierzyciela albo wierzycieli mających łącznie co najmniej piątą część sumy wierzytelności ( z wyłączeniem jednak pewnych kategorii wierzycieli wskazanych w przepisie).

Poczytaj o Centralnym Rejestrze Restrukturyzacji i Upadłości >> 

Krąg osób w porównaniu do poprzedniego stanu prawnego został, więc poszerzony o co najmniej trzech wierzycieli bez względu na to jaka suma wierzytelności im przysługuje. Dość istotną zmianą w tym aspekcie jest to, że sędzia – komisarz jest związany wnioskiem i ma obowiązek powołania rady, niezwłocznie nie później jednak niż w terminie tygodnia.

W mojej opinii powołanie rady wierzycieli ma sens na początkowym etapie  prowadzenie postępowania, ponieważ wówczas należy podjąć najbardziej istotne decyzje takie jak np.  wyrażenia zgody na dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa w całości czy np zatwierdzenie planu restrukturyzacyjnego w postępowaniu sanacyjnym. Późniejsze powołanie rady wierzycieli może wiązać się z tym, że na wszystkie istotne kwestie wyrazi już zgodę sędzia – komisarz pozbawiając tym samym radę realnej możliwości decydowania.

Istotnym elementem wzmacniającym pozycję rady wierzycieli jest umożliwienie radzie kształtowania jej składu osobowego. Przed nowelizacją to sędzia – komisarz wyznaczał członków rady wierzycieli, obecnie nie ma on już w tej kwestii dowolności i jest związany wnioskiem wierzycieli. Jedynie wyjątkowo, sędzia może odmówić powołania danego wierzyciela w skład rady, jeżeli uzna, że wskazany wierzyciel nie będzie należycie pełnił swoich obowiązków.

Poczytaj o restrukturyzacyjnym postępowaniu sanacyjnym >>

Rozszerzone uprawnienia wierzycieli odnośnie wyboru składu osobowego rady przejawiają się też w możliwości wnioskowania o zmianę członka rady wierzycieli. Ustawodawca wyposażył radę również w kompetencję zmiany syndyka. Możliwość ta wynika z przekonania, że postępowanie jest prowadzone w interesie wierzycieli i to oni powinni mieć realny wpływ na to kto pełni funkcję syndyka. Czynność taka wymaga podjęcia uchwały kwalifikowaną większością głosów, jeżeli rada składa się z trzech wierzycieli wówczas wymagane jest podjęcie uchwały jednomyślnie.

Nowością jest również przyznanie radzie wierzycieli możliwości zmiany syndyka na wniosek upadłego. Może to nastąpić przez podjęcie uchwały zwykłą większością głosów. Zarówno w postępowaniu restrukturyzacyjnym do zmiany nadzorcy lub zarządcy dochodzi na skutek podjęcia uchwały przez radę wierzycieli.  W wyniku istnienia takich możliwości syndyk, nadzorca czy zarządca zabiegają o współpracę z radą wierzycieli, aby nie narazić się na uchwałę rady wierzycieli dotycząca ich zmiany.

Ważną zmiana jest wprowadzenie obowiązku przyjęcia przez radę wierzycieli regulaminu. Członkowie rady mogą dowolnie określać sposób swojego działania i dostosowywać go do indywidualnych możliwości, należy uważać jedynie by postanowienia regulaminu nie były sprzeczne z obecnie obowiązującymi przepisami prawa. Znowelizowana ustawa przewiduje również możliwość podejmowania uchwał poza posiedzeniami rady wierzycieli, jeśli taką możliwość została przewidziana przez uchwalony regulamin.

Poczytaj też o restrukturyzacyjnym postępowaniu układowym >>

Podsumowując nowelizacja ustawy umożliwiła radzie wierzycieli realny wpływ na ustanowienie rady reprezentującej interesy wszystkich wierzycieli poprzez zobowiązanie sędziego – komisarza do powołania rady na wniosek. Rada wzmocniła też swoją pozycję poprzez posiadanie wpływu na wybór składu osobowego rady czy dokonywania w nim  zmian. Obecnie przyjęte rozwiązania, mają wpływ na rzetelny udział wierzycieli w prowadzonych postępowaniach upadłościowych i restrukturyzacyjnych, które są w gruncie rzeczy prowadzone właśnie  w ich interesie.

***

Zdjęcie: rawpixel

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

Restrukturyzacja oczami Banku część 1

Izabela Rajczyk        06 lutego 2019        Komentarze (0)

Restrukturyzacja oczami bankuWejście w życie ustawy Prawo Restrukturyzacyjne stworzyło nową rzeczywistość dla dłużników jak i wierzycieli.

Pierwsze wnioski, wszak z krótkiego okresu obowiązywania ustawy, pozwalają postawić tezę, iż pozytywne efekty dotyczą w większym zakresie dłużników niż wierzycieli. Wpływ na taką ocenę ma wiele czynników i nie sposób w ramach niniejszego artykułu zmierzyć się z tą materią.

Pogląd ten podzielany jest również przez osoby zajmujące się restrukturyzacją w Bankach. Poinformowanie Banku o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego jest w przeważającej części negatywnie odbierane przez Bank. Przyczyn jest wiele. Spróbujmy postawić sobie kilka pytań które pozwolą nam zrozumieć relację Bank – Klienta po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego:

  1. źródła negatywnego odbioru sytuacji przez bank?
  2. czy dotyczy to jednakowo wszystkich banków finansujących dłużnika?
  3. czy zawsze tak musi być?
  4. jak postępować wobec podmiotów finansujących jakimi są Banki?

W niniejszym artykule postaram się jedynie naświetlić główne wątki, w kolejnych będę starała się Państwu opisać je szerzej.

Dlaczego tak się dzieje?

Banki są podmiotami od których zależy stabilne funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Problemy Przedsiębiorstwa przekładają się zazwyczaj na pogorszenie relacji z Bankiem. Fakt ujawnienia przez dłużnika swoim wierzycielom zamiaru złożenia wniosku, pogorszyłby jeszcze te relacje i grozi realnym ryzykiem wypowiedzenia przez Bank dostępnych limitów kredytowych i blokady środków na rachunkach. Informacje dotyczące formalnych działań restrukturyzacyjnych są więc do końca tajemnicą. Otwarcie postępowania stwarza dla Banku nową rzeczywistość określoną przez ustawę. Ogranicza jego swobodę działania, szczególnie w pierwszym okresie po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego a przecież do tego momentu Bank miał daleko szerzej wykraczające uprawnienia.

Poczytaj o restrukturyzacji zamiast upadłości >>

Czy dotyczy to jednakowo wszystkich banków finansujących dłużnika? W pierwszym momencie tak, jednak głębsza analiza swej sytuacji przez Bank, prowadzi do wniosków, iż dla Banków, które mają długotrwałe relacje z Klientem, które często mają zabezpieczenia rzeczowe udzielonych kredytów, taka sytuacja może stwarzać szanse. Dlaczego tak się dzieje? Bank w wyniku przeglądu ekspozycji tzw. monitoringu dowiaduje się z dużym opóźnieniem o problemach Klientów. Konsekwencją pierwszych często bagatelizowanych problemów przedsiębiorstwa przez Właścicieli i Zarządzających jest wzrost zapotrzebowania na kapitał obrotowy, często uzupełniany poprzez zaciąganie kolejnych zobowiązań w innych instytucjach finansowych.

Z reguły są to środki dostępne w ramach niezabezpieczonych limitów wysokooprocentowanych. W praktyce z czasem, kiedy do właściciela dociera świadomość problemów przedsiębiorstwa, Banki które udzieliły tych limitów wypowiadają udzielone kredyty, przedstawiają bardzo restrykcyjne warunki restrukturyzacji. W praktyce są źródłem prawdziwych problemów dla dłużnika ale też dla największych/ego Banku finansującego dłużnika. Otwarcie postępowania wstrzymuje możliwość agresywnych działań banków które jako ostatnie zdecydowały się na finansowanie dłużnika. Swoja drogą, takie instytucje muszą mieć świadomość ryzyka z jakim się to wiąże. Dla Banków, które zapewniają największe źródło finansowania otwarcie postępowania w tych okolicznościach często jest korzystne.

Część drugą artykułu przeczytasz tutaj >>

Poczytaj też o restrukturyzacji a podatku dochodowym >>

***

Zdjęcie: Etienne Martin

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

Sprzedaż nieruchomości ROLNEJ w postępowaniu upadłościowym

Izabela Rajczyk        10 listopada 2017        Komentarze (1)

Sprzedaż nieruchomości ROLNEJ w postępowaniu upadłościowymZmiana zasad nabywania nieruchomości rolnych wprowadzona ustawą z dnia 14 kwietnia 2016 r. o wstrzymaniu sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw bez wątpienia wpłynęła na prowadzenie postępowań upadłościowych. Od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej krąg podmiotów mogących nabyć nieruchomość rolną ograniczony jest ustawą z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego.

Powyższe przepisy stosuje się do postępowań upadłościowych, które zostały wszczęte po wejściu ustawy nowelizującej w życie, a mówiąc ściślej do tych postępowań gdzie postanowienie o ogłoszeniu upadłości zostało wydane po 30 kwietnia 2016 r.

W postępowaniu upadłościowym to syndyk kwalifikuje daną nieruchomość jako rolną. W takich okolicznościach przygotowuje więc warunki aukcji lub przetargu, których istotnym postanowieniem będzie określenie grupy podmiotów mogących nabyć nieruchomość rolną. Zainteresowany nabyciem nieruchomości ma obowiązek przedstawienia żądanych w warunkach aukcji lub przetargu dokumentów potwierdzających jego status. Osobami uprawnionymi do nabycia nieruchomości rolnej są:

  1. rolnik indywidualny;
  2. osoba bliska dłużnika;
  3. jednostka samorządu terytorialnego;
  4. Skarb Państwa (Agencja Nieruchomości  Rolnych – dalej ANR);
  5. inny podmiot ustawowo uprawniony (działający w oparciu o regulacje dotyczące stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych Kościołów i związków wyznaniowych, o gwarancjach sumienia);
  6. podmiot, który uzyskał zgodę od prezesa ANR.

Formułując powyższy katalog ustawodawca daje jednak możliwość nabycia nieruchomości przez osobę nieuprawnioną, a więc osobę, która uzyskała zgodę od prezesa ANR. Zgoda taka ma formę decyzji administracyjnej i wniosek o wydanie takiej decyzji może złożyć  każda z zainteresowanych stron. A więc zarówno zbywca (którym w przypadku postępowania upadłościowego będzie syndyk)  jak i nabywca, który jest osobą fizyczną i zamierza utworzyć gospodarstwo rodzinne. Wybór oferenta powinien zostać zatwierdzony postanowieniem sądu.

Poczytaj o upadłości a podatku dochodowym >>

Po wydaniu orzeczenia otwiera się droga do złożenia wniosku do prezesa ANR, który to syndyk powinien złożyć niezwłocznie po uprawomocnieniu się przedmiotowego postanowienia, a co z tym się wiąże to w interesie zainteresowanego zakupem będzie jak najszybsze dostarczenie niezbędnych dokumentów do wniosku syndykowi.

Pozytywna decyzja wyłącza prawo pierwokupu nieruchomości rolnej na rzecz Skarbu Państwa przez ANR. Podstawą nabycia nieruchomości rolnej jest umowa zawarta między nabywcą a zbywcą w formie aktu notarialnego. Warto zaznaczyć, że w przypadku gdy notariusz ustali, że nabywca nie jest uprawniony do nabycia nieruchomości rolnej lub nie ma zgody prezesa ANR powinien odmówić dokonania czynności notarialnej.

Pozytywna decyzja prezesa ANR będzie możliwa tylko w przypadku wystąpienia łącznie trzech przesłanek:

  1. nie było możliwości nabycia nieruchomości rolnej na rzecz podmiotu uprawnionego;
  2. nabywca daje rękojmię należytego prowadzenia działalności rolniczej;
  3. w wyniku nabycia nie dojdzie do nadmiernej koncentracji gruntów.

Wymienione przesłanki powinny być zatem wykazane w treści wniosku.

Przepisy ustawy nie sprecyzowały jednak kryteriów rozumienia powyższych przesłanek co może prowadzić do stosunkowo szerokiej uznaniowości prezesa ANR przy wydawaniu stosownej decyzji. Ponadto okres oczekiwania na pozytywną decyzję może znacznie się wydłużyć uchybiając 4 – miesięcznemu terminowi na zawarcie umowy, liczonemu od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o zgodzie na zbycie nieruchomości wybranemu oferentowi. Dominuje jednak pogląd, że w przypadku gdy wina nie leży po stronie składającego ofertę nabycia nieruchomości stosowna umowa może zostać zawarta nawet po upływie tego terminu.

Poczytaj o restrukturyzacji zamiast upadłości >>

Odmowa wydania zgody przez prezesa ANR  na nabycie nieruchomości rolnej przez osobę nieuprawnioną może wiązać się z negatywnymi skutkami dla postępowania upadłościowego,  z uwagi na możliwość sprzedaży nieruchomości osobie, która wcale nie oferuje najkorzystniejszych warunków. Dlatego też w przypadku odmownej decyzji zobowiązana do nabycia nieruchomości staje się ANR. Co więcej takie nabycie następuje za cenę, która odpowiada wartości rynkowej nieruchomości rolnej, ustalonej na gruncie przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Na koniec należy zaznaczyć, że powyższych przepisów nie stosuje się w przypadku sprzedaży:

  1. nieruchomości rolnej o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha;
  2. gruntów rolnych zabudowanych o powierzchni nieprzekraczającej 0,5 ha, które w dniu wejścia w życie ustawy zajęte są pod budynki mieszkalne oraz budynki, budowle i urządzenia niewykorzystywane obecnie do produkcji rolniczej, wraz z gruntami do nich przyległymi umożliwiającymi ich właściwe wykorzystanie oraz zajętymi na urządzenie ogródka przydomowego – jeżeli grunty te tworzą zorganizowaną całość gospodarczą oraz nie zostały wyłączone z produkcji rolnej;
  3. nieruchomości rolnych, które w dniu wejścia w życie ustawy w ostatecznych decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczone są na cele inne niż rolne.

W razie niewystąpienia wyżej wskazanych wyjątków nabycie nieruchomości rolnej z naruszeniem tych przepisów powoduje, że czynność prawna jest nieważna. Nowelizacja ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego w znacznym stopniu wpływa na sprzedaż nieruchomości rolnych w postępowaniu upadłościowym, a łagodzenie przepisów przez zobowiązanie ANR do jej nabycia w przypadku braku zgody na sprzedaż nieuprawnionemu nie zmienia faktu ograniczenia kręgu nabywców nieruchomości.

***

Zdjęcie: no one cares

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

Czynności syndyka w postępowaniu upadłościowym konsumenta

Izabela Rajczyk        27 grudnia 2016        3 komentarze

Czynności syndyka to wszelkie czynności podejmowane w postępowaniu upadłościowym, do których jest on uprawniony. Podzielić je możemy na czynności związane z zarządem majątkiem wchodzącym w skład masy upadłościowej oraz czynności porządkowe.

Czynności związane z zarządem majątkiem:

  1. zarząd majątkiem upadłego konsumenta

Z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości. Wówczas upadły traci prawo zarządu, a także możliwość korzystania i rozporządzania takim majątkiem. Rolą syndyka jest niezwłoczne objęcie majątku upadłego, zarządzanie nim i zabezpieczenie przed uszkodzeniem. Następnym krokiem jest przejście do likwidacji majątku. Istotne jest dokonanie podziału na majątek służący zaspokojeniu wierzycieli i na majątek niewchodzący w skład masy upadłości.

Upadły zobowiązany jest wydać cały swój majątek syndykowi. Czasami mają miejsce sytuacje, w których upadły uchyla się od tego obowiązku. Wówczas syndyk zwraca się do komornika właściwego wg miejsca położenia majątku z wnioskiem o wprowadzenie go w posiadanie majątku upadłego. Przy przejęciu majątku upadłego należy jednak pamiętać o pozostawieniu mu pewnych przedmiotów dla zachowania minimum egzystencji.

Poczytaj o restrukturyzacji zamiast upadłości >>

Kolejną czynnością jest zajęcie wynagrodzenia za pracę upadłego. W tej kwestii również istnieją pewne ograniczenia, zawarte są one w przepisach kodeksu pracy. Zgodnie z nimi potrąceniu podlegają m.in. sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Potrącenia nie mogą w sumie przekraczać połowy wynagrodzenia. Wolna od potrąceń jest natomiast kwota wynagrodzenia w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zadaniem syndyka jest poinformowanie pracodawcy upadłego o ogłoszonej upadłości oraz wezwanie do dokonywania ustalonych potrąceń na wskazany rachunek bankowy.

2. zabezpieczenie majątku

Syndyk ma obowiązek zabezpieczyć majątek wchodzący w skład masy upadłości tak, aby utrzymać go w stanie niepogorszonym aż do momentu przystąpienia do likwidacji majątku. Zabezpieczenie może przyjmować różne formy takie jak np. zawarcie umowy ubezpieczenia lub zawarcie umowy zlecenia dotyczącej ochrony mienia.

3. likwidacja majątku upadłego

Syndyk powinien dokonać likwidacji majątku w sposób pozwalający na uzyskanie jak największych środków finansowych. Zanim do tego dojdzie konieczne jest sporządzenie spisu inwentarza wraz z planem likwidacyjnym i przedłożenie go sędziemu-komisarzowi w terminie 30 dni. W planie likwidacyjnym powinny znaleźć się propozycje dotyczące sprzedaży składników upadłego majątku, termin ich sprzedaży oraz zestawienie wydatków. Oprócz tego syndyk zobowiązany jest do sporządzania przynajmniej raz na trzy miesiące sprawozdań ze swoich czynności.

Czynności porządkowe: 

  1. ujawnienie ogłoszenia upadłości w księdze wieczystej oraz innych rejestrach zgodnie z art. 175 p.u,
  2. zawiadomienie o ogłoszeniu upadłości znanych wierzycieli oraz komornika wg ogólnej właściwości zgodnie z art. 176 p.u.,
  3. zawiadomienie o ogłoszeniu upadłości właściwych placówek pocztowych, banków, innych instytucji finansowych oraz przedsiębiorstw przewozowych i domów składowych zgodnie z art. 176 ust. 2 p.u.

Czynności syndyka związane z wszczęciem postępowań sądowych oraz zakończeniem postępowań wszczętych przed ogłoszeniem upadłości

Obowiązkiem syndyka jest analiza czynności prawnych, które upadły dokonywał w ciągu ostatniego roku przed ogłoszeniem upadłości. Ma to na celu rozważenie, czy istnieją przesłanki określone w przepisach ustawy prawo upadłościowe dotyczące bezskuteczności czynności prawnych oraz w przepisach zawartych w kodeksie cywilnym dotyczących czynności prawnych zdziałanych z pokrzywdzeniem wierzycieli.

Oprócz tego syndyk zobowiązany jest poinformować sądy, przed którymi prowadzone są przeciwko upadłemu postępowania sądowe i wnioskować o ich zawieszenie z uwagi na ogłoszoną upadłość.

Czynności syndyka związane z umorzeniem postępowania upadłościowego

Syndyk jest uprawniony do złożenia wniosku o umorzenie postępowania. Zgodnie z art. 49110 p.u. istnieją dwie przesłanki umożliwiające umorzenie postępowania. Pierwsza z nich związana jest z bezczynnością upadłego, która ma miejsce wówczas, gdy upadły nie wyda całego majątku syndykowi bądź nie wykonuje innych ciążących na nim obowiązków. Druga z przesłanek zachodzi, gdy podstawa do oddalenia wniosku ujawniła się po ogłoszeniu upadłości.

Poczytaj o upadłości byłego przedsiębiorcy >>

Obowiązkiem syndyka jest informowanie sędziego-komisarza o wyżej wymienionych sytuacjach, a oprócz tego o takich faktach jak: umyślne niedbalstwo przy doprowadzeniu przez upadłego do swojej niewypłacalności, uprzednie prowadzenie wobec upadłego postępowania upadłościowego czy podanie nieprawdziwych lub niezupełnych danych we wniosku o ogłoszenie upadłości. W takich przypadkach sędzia-komisarz może zlecić syndykowi złożenie właściwego wniosku do sądu upadłościowego.

Czynności syndyka związane z likwidacją masy upadłościowej

Likwidacja majątku w postępowaniu konsumenckim odbywa się na zasadach analogicznych do postępowania upadłościowego przedsiębiorcy.

Sprzedając nieruchomość syndyk powinien wskazać biegłego, który dokona opisu i oszacowania jej wartości. Następnie powinien obwieścić o sporządzeniu wyceny i opisu, a także poinformować o możliwości składania zarzutów na dokonane oszacowanie. Sprzedaż powinna odbyć się na zasadach zatwierdzonych przez sędziego-komisarza (dotyczy to zarówno nieruchomości jak i ruchomości oraz wierzytelności). W przypadku niewielkiej wartości nieruchomości możliwe jest wystosowanie wniosku przez syndyka do sędziego-komisarza o wydanie zezwolenia na sprzedaż z wolnej ręki.

Czynności syndyka związane z ustalaniem przez sąd planu spłaty wierzycieli przez upadłego

Gdy plan podziału jest już gotowy sąd ustala plan spłaty wierzycieli (art. 49114 ust. 1). Natomiast w przypadku braku majątku umarza zobowiązania upadłego (art. 49116 p.u.). Warto nadmienić, iż w takiej sytuacji dotychczasowymi kosztami postępowania sąd obciąża Skarb Państwa. Zadaniem syndyka jest złożenie do akt sprawy pisma, które stanowi dla sądu podstawę do ustalenia planu spłaty. Wynika to z faktu, iż syndyk zna najlepiej sytuację upadłego. Na opinię syndyka składa się opis stanu prowadzonego postępowania oraz ocena sytuacji majątkowej dłużnika.

Przy ustalaniu plany spłaty ważne jest, aby opierać się nie na aktualnych zarobkach upadłego, lecz na jego możliwościach zarobkowych. Opinia syndyka może mieć także wpływ na to, czy decyzja w sprawie ustalenia planu spłaty odbędzie się na posiedzeniu jawnym czy na posiedzeniu niejawnym.

Poczytaj o czynnościach syndyka w postępowaniu upadłościowym konsumenta >>

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

POSTĘPOWANIE SANACYJNE i jego początek

Izabela Rajczyk        08 czerwca 2016        21 komentarzy

POSTĘPOWANIE SANACYJNE i jego początek

Wszczęcie postępowania sanacyjnego następuje na podstawie złożonego wniosku restrukturyzacyjnego. Przez wniosek restrukturyzacyjny należy rozumieć wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego oraz wniosek o zatwierdzenie układu przyjętego w postępowaniu o zatwierdzenie układu.

Zgodnie z art. 284 PrRest wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego powinien zawierać min:

  • imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę (numer PESEL albo numer KRS);
  • wskazanie miejsc, w których znajduje się przedsiębiorstwo albo inny majątek dłużnika;
  • wstępny plan restrukturyzacyjny wraz z uzasadnieniem wskazującym, że jego wdrożenie przywróci dłużnikowi zdolność do wykonywania zobowiązań,
  • uprawdopodobnienie zdolności dłużnika do bieżącego zaspakajania kosztów postępowania sanacyjnego i zobowiązań powstałych po dniu jego otwarcia;
  • wykaz wierzycieli z informacją, czy wierzytelność objęta jest układem z mocy prawa, czy może zostać objęta układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela oraz czy wierzyciel posiada prawo do głosowania nad układem a jeżeli nie, to z jakiego powodu;
  • sumę wierzytelności z wyszczególnieniem sumy wierzytelności objętej układem z mocy prawa oraz sumy wierzytelności, która może zostać objęta układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela,
  • wykaz wierzytelności spornych wraz ze zwięzłym przedstawieniem podstawy sporu;
  • informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny.

Wstępny plan restrukturyzacyjny zawiera co najmniej:

  1. Analizę przyczyn trudnej sytuacji ekonomicznej dłużnika;
  2. Wstępny opis i przegląd planowanych środków restrukturyzacji i związanych z nim kosztów;
  3. Wstępny harmonogram wdrożenia środków restrukturyzacji.

Wstępny plan restrukturyzacji w istocie ma na celu ułatwienie zarządcy przygotowanie właściwego planu restrukturyzacji – min. dlatego, że zarządca na sporządzenie takiego planu ma TYLKO 30 dni. Wstępny plan restrukturyzacji stanowi wyraz intencji dłużnika, które powinny być przez zarządcę uwzględnione, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie względy prawne i ekonomiczne. Pamiętać bowiem należy, że dłużnik najlepiej zna zarówno swoje przedsiębiorstwo, jak i otoczenie w jakim ono działa.

Poczytaj o centralnym rejestrze restrukturyzacji i upadłości >>

Wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego, sąd, co do zasady rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym w terminie dwóch tygodni, chyba, że istnieje konieczność przeprowadzenia rozprawy.

Wniosek restrukturyzacyjny należy złożyć do właściwego sądu restrukturyzacyjnego. Będzie to sąd rejonowy – sąd gospodarczy.

Właściwość miejscową sądu restrukturyzacyjnego określa art. 15 PrRes. Przepis ten stanowi, że sprawy restrukturyzacyjne rozpoznaje sąd właściwy (miejscowo) dla głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika.

Przesłanką negatywną postępowania sanacyjnego jest  zdolność dłużnika do bieżącego zaspakajania kosztów postępowania i zobowiązań powstałych po jego otwarciu. Okoliczność ta z mocy art. 8 ust. 2 PrRest winna być przez dłużnika uprawdopodobniona.

Owo uprawdopodobnienie powinno polegać na szacunkowym określeniu przez dłużnika wielkości kosztów postępowania i zobowiązań, jakie mogą powstać w toku postępowania a następnie uprawdopodobnić, iż posiada zdolność do ich bieżącego regulowania (najlepiej załączyć do wniosku odpowiednie dokumenty tj. zestawienie kosztów i zobowiązań, jakich wystąpienia spodziewa się dłużnik w toku postępowania restrukturyzacyjnego, wyciąg z rachunku bankowego dłużnika pokazujący określoną kwotę środków pieniężnych przeznaczonych na pokrycie kosztów postępowania, oświadczanie inwestora zewnętrznego o zasileniu dłużnika określoną kwotą pieniężna, zestawienie faktur itd.)

Elementy dodatkowe wniosku:

  1. Powołanie konkretnej osoby do pełnienia funkcji zarządcy

Dłużnik zainteresowany powołaniem konkretnej osoby jako zarządcy uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku. Zgodnie z art. 51 ust. 2 PrRest na wniosek dłużnika, do którego dołączono pisemną zgodę wierzyciela lub wierzycieli mających łącznie więcej niż 30 % sumy wierzytelności, sąd w postanowieniu o otwarciu postępowania sanacyjnego powołuje wskazaną osobę na funkcję zarządcy w postępowaniu sanacyjnym.

  1. Wniosek dłużnika o zezwolenie na wykonywanie przez niego zarządu

Na podstawie art. 288 ust. 2 PrRest sąd uwzględniając wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego, odbiera zarząd własny dłużnikowi i wyznacza zarządcę. Jednakże na podstawie art. 288 ust. 3 PrRest, w sytuacji gdy prowadzone postępowanie sanacyjne wymaga osobistego udziału dłużnika lub jego reprezentantów, a jednocześnie dają oni gwarancję należytego sprawowania zarządu, sąd może zezwolić dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym czynności zwykłego zarządu. Dłużnik zainteresowany utrzymaniem zarządu winien zawrzeć we wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego stosowne żądanie i należycie je uzasadnić.

Mając powyższe na uwadze należy pamiętać, że przesłanka negatywna otwarcia postępowania sanacyjnego określona w art. 8 ust. 2 PrRest „sąd odmawia otwarcia postępowania sanacyjnego, jeżeli nie została uprawdopodobniona zdolność dłużnika do bieżącego zaspakajania kosztów postępowania i zobowiązań powstałych po jego otwarciu” będzie najistotniejszą barierą stojącą przed dłużnikiem pragnącym skorzystać z postępowania sanacyjnego w celu ratowania swojego przedsiębiorstwa, ale równocześnie najważniejszą ochroną interesów wierzycieli. Dlatego dłużnik musi być świadomy tego, ze musi złożyć wniosek o otwarcie postępowania odpowiednio wcześnie tj. gdy jego sytuacja ekonomiczna będzie umożliwiała przynajmniej regulowanie bieżących zobowiązań.

***

Zdjęcie: Markus Spiske

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com

Upadłość wspólnika sp. jawnej jako przyczyna rozwiązania spółki

Izabela Rajczyk        23 kwietnia 2016        2 komentarze

Upadłość wspólnika sp. jawnejPrzepisy kodeksu spółek handlowych wyraźnie określają sytuacje, w których może nastąpić rozwiązanie spółki jawnej. Wśród enumeratywnie wyliczonych przyczyn rozwiązania spółki przepisy wskazują na „ogłoszenie upadłości wspólnika” (art. 58 pkt 4 KSH). Przyczyna ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że wspólnicy nie mogą skutecznie postanowić, że przyczyna ta nie spowoduje rozwiązania spółki jawnej.

Jedyną możliwość jaką mają wspólnicy, w przypadku ogłoszenia upadłości wspólnika  (tj. wystąpienia przyczyny powodującej rozwiązanie spółki z mocy ustawy), to uwzględnienie w umowie spółki lub w odrębnej umowie, że spółka będzie trwać nadal pomiędzy pozostałymi wspólnikami.

Zaistnienie przyczyn rozwiązania spółki wymienionych w art. 58 KSH nie powoduje zakończenia bytu prawnego spółki jawnej. W myśl art. 84 ust. 2 KSH rozwiązanie spółki następuje z chwilą wykreślenia jej z rejestru.

Poczytaj o syndyku – kim jest i czym się zajmuje >>

Postępowanie likwidacyjne w spółkach jawnych ma charakter fakultatywny. Wspólnicy w przypadku zajścia przyczyn rozwiązania spółki mogą przeprowadzić likwidację według zasad przewidzianych w przepisach KSH bądź też uzgodnić inny sposób zakończenia działalności spółki.

Porozumienie w sprawie zakończenia działalności spółki, po zaistnieniu powodu rozwiązania spółki, będzie miało najczęściej miejsce w przypadku, gdy wspólnicy nie są skonfliktowani, a majątek spółki da się podzielić bez przeprowadzania szczegółowego postępowania likwidacyjnego.

Należy przyjąć, że w razie upadłości wspólnika, skutkującej rozwiązaniem spółki, porozumienie o zakończeniu jej działalności powinno zostać podpisane przez pozostałych wspólników. W razie upadłości likwidacyjnej wspólnicy ci powinni uzyskać zgodę syndyka, a w razie upadłości układowej, jeśli upadły wspólnik został pozbawiony zarządu, zgodę zarządcy powołanego w tym postępowaniu (przepis art. 67 § 1 KSH wymaga jedynie zgody syndyka, a nie przewiduje udzielenia zgody przez zarządcę w przypadku upadłości układowej – sytuacja ta stanowi lukę prawną, którą należy usunąć w drodze analogii prawa).

Poczytaj upadłości a podatku dochodowym >>

Z kolei w razie upadłości układowej, gdy zarząd pozostaje w gestii upadłego wspólnika, stroną porozumienia zastępującego likwidację powinien być upadły wspólnik, przy czym z mocy przepisów PrUpN zawarcie porozumienia o zwinięciu działalności spółki, w której on uczestniczył, wymaga – jako czynność przekraczająca zwykły zarząd majątkiem upadłego – zgody nadzorcy sądowego (art. 76 ust. 3 PrUpN). Upadły wspólnik zachowuje w tym przypadku stanowisko likwidatora, chyba że umowa spółki lub uchwała wspólników stanowi inaczej.

***

Zdjęcie: Nik MacMillan

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 516-157-093 e-mail: i.rajczyk@br-kancelaria.com